Zeszłotygodniowe, choć z miesięcznym poślizgiem, Walne Zebranie Członków Stowarzyszenia Bocheński Klub Sportowy, było przygnębiającym spektaklem.

…ręka, przy robieniu zdjęcia, zadrżała – w tej sali, 39 lat temu podpisałem małżeński cyrograf 🙂

Udostępniona na ten cel przez Urząd Miasta niewielka sala bocheńskiego USC świeciła pustkami – dwadzieścia parę zgromadzonych osób, w tym jeden! zawodnik, kilkoro przedstawicieli lokalnych mediów oraz milczący, czy też nie poproszeni o zabranie głosu starosta powiatowy i burmistrz Bochni, dopełniały smutnego obrazu. Odczytano sprawozdania z działalności sportowej Klubu oraz komisji rewizyjnej Stowarzyszenia. Sprawozdanie finansowe sprowadziło się do podania kilku cyfr obrazujących przychody i wydatki Klubu, a także do pochwalenia burmistrza za tzw. umorzenie nieprzepisowo rozliczonej dotacji, co w gruncie rzeczy niewiele zmieniło w tragicznej sytuacji Klubu –  mocno wysokie (ok. 220 tys. złotych) zobowiązania płatnicze nieuchronnie zbliżają BKS ku upadłości. Na dodatek dług powiększy się o kwotę zasądzoną wyrokiem sądu na rzecz skarżącego Klub, b.zawodnika.

Wystąpienie p. Edwarda Sitko…

W zebraniu  odmówili uczestnictwa ludzie, którzy przez wiele lat, w najcięższych chwilach dźwigali na swoich barkach trud prowadzenia tego Klubu, poświęcając czas i swoje prywatne pieniądze. Otrzymali za to „nagrodę” w postaci oskarżeń o malwersacje i nadużycia. Niestety, zostało to odebrane jako ostrzeżenie dla wszystkich chętnych do społecznej pracy. Mimo starań klubowych działaczy nie zdołano pozyskać ( po „peregrynacjach” u sześćdziesięciu przedsiębiorców) żadnego wsparcia, nie tylko finansowego dla Klubu. Jedynym promykiem nadziei wydawało się wystąpienie prezesa Bocheńskiego Związku Pracodawców p.Edwarda Sitko, który zaprosił burmistrza Stefana Kolawińskiego do uczestnictwa w rozmowach z reprezentowanymi  przez niego przedstawicielami dwudziestu kilku znaczących bocheńskich firm.  Forma takich spotkań wymaga jednak pewnej, nazwijmy to, elastyczności i luzu, co w przypadku miłościwie panującego nam burmistrza jest raczej sporą przeszkodą, więc przypuszczalnie nie obyłoby się bez obecności prawników… i w efekcie „po ptokach” … z efektów.

Bieżące oraz obiecane przez Miasto (po rozliczeniu) środki pieniężne (ok. 30 tys. zł.), muszą zaspokoić potrzeby sekcji piłki nożnej Klubu ( III liga seniorów oraz dwie drużyny juniorów, razem 70 osób i… niezliczona ilość spotkań) do końca roku kalendarzowego, co oznacza ekonomiczny cud. Kolejnym cudem i zarazem skandalem jest to, że Zarząd BKS-u i Komisja Rewizyjna godzą się na odbywanie posiedzeń i „urzędowanie” w „gabinecie” prezesa Klubu, czyli w szatni piłkarskiej pod trybuną, bo w dawnym budynku klubowym, administrowanym przez MOSiR, nie ma dla nich ani jednego pomieszczenia. Panie burmistrzu, niech Pan na to nie zezwala, by ludzie wykonujący pożyteczną społecznie pracę byli tak poniżani!  Łaskawość dyrektorki Ośrodka wyraża się udostępnieniem szafki (sic!) na dokumentację 90-letniego Klubu! Znana z „nieustającej pomocy i miłości” do BKS-u pani dyrektor wyżaliła się, jak to trudno jej (zwłaszcza za miejskie pieniądze) utrzymać takie obiekty. Bidula… Nic, tylko siąść i płakać…

Niektórzy sprawiali wrażenie „mocno przejętych” problemami Klubu… inni BYLI przejęci… (foto zapożyczone z portalu KBC24)

Należy jednak podziwiać optymizm prezesa BKS-u Marcina Krokosza, znanego z niegdysiejszej, boiskowej waleczności, który, pomimo znaczącego osobowo osłabienia Zarządu Klubu (ze względów rodzinnych do dymisji podał się Marcin Imiołek) oraz braku chętnych do pracy w Klubie, czyni, co może, by utrzymać ten zasłużony Klub przy życiu. Stąd mój apel, zwłaszcza do byłych zawodników i młodych sympatyków sportu – nie czekajcie na specjalne zaproszenie, pomóżcie ludziom, którzy odważyli się ratować nasz Klub. Pomóżcie trenerom drużyn juniorskich jako tzw.kierownicy drużyn – to zaproszenie kieruję do rodziców dzieci grających w Klubie. Nie dajcie satysfakcji tym, którzy źle życzą naszemu Klubowi…   (JZ)